Apple Lisa

Le Lisa (pour Local Integrated Software Architecture) est un ordinateur personnel lancé par Apple en 1983. Il s’agit de l’un des premiers ordinateurs personnels à posséder une souris et une interface graphique. Celle-ci était inspirée de celle des stations de travail Xerox. L’idée du Lisa était d’augmenter la productivité en rendant les ordinateurs plus faciles à utiliser. Le projet Lisa démarra en 1978. Steve Jobs, cofondateur d’Apple, participa à son développement jusqu’en 1982, date à laquelle il rejoignit le projet Macintosh.

Le nom « Lisa » vient de Lisa Brennan-Jobs, la fille de Steve Jobs. Son personnage apparaît dans le téléfilm Les Pirates de la Silicon Valley, qui relate les débuts de la micro-informatique aux États-Unis ainsi que dans le film Steve Jobs.

Le Lisa fut lancé le pour un prix de 9 995 dollars (70 200 francs en France, soit 21 000 euros de 2014). Il utilisait un processeur Motorola 68000 à 5 MHz, avait 1 Mo de RAM, un disque dur externe de 5 Mo et deux lecteurs de disquettes 5,25″ de 871 ko. Son système d’exploitation était Lisa OS, qui utilisait le multitâche coopératif, fonction inconnue des ordinateurs personnels de l’époque, qui a été utilisé depuis le système 0.0 (1984), jusqu’au système 9.0 (1999). Cette fonction était en partie responsable de la lenteur de la machine.

Lors du lancement du Macintosh, le Lisa était présenté comme la machine de développement pour les logiciels Macintosh, ceci en particulier grâce à sa capacité en RAM de 1 Mo que n’avait pas le Macintosh. Le Macintosh étant présenté uniquement comme une machine d’exécution à ses débuts.

« Macintosh est le moins cher, avec 192 ko de mémoire centrale [mémoire vive et morte, certainement un argument commercial]. Sa taille et son poids le rendent transportable. Il est surtout destiné à une utilisation clé en main. On peut bien sûr programmer sur Macintosh, mais généralement l’élaboration de logiciels se fera sur Lisa qui offre une plus grande aisance de programmation. »

—  Science et vie micro, n° 9, septembre 1984, p. 96

Malgré son caractère révolutionnaire pour l’époque, le Lisa fut un énorme échec commercial pour Apple, en raison essentiellement de son prix très élevé : annoncé un an plus tard avec des fonctionnalités plus faibles (pas de multitâche), mais pour un quart de son prix, le premier Macintosh allait se révéler un grand succès.

Les Lisa fonctionnant encore sont devenus aujourd’hui des objets de collection, dont la valeur peut monter à plusieurs milliers d’euros.

En même temps que la sortie du Macintosh, en , le Lisa fut remplacé par le Lisa 2. Celui-ci possédait un lecteur de disquette 3,5″ de 400 ko au lieu des deux lecteurs 5,25″ de 871 ko. Des versions avec disques durs de 5 Mo et 10 Mo furent commercialisées sous les noms de Lisa 2/5 et Lisa 2/10.

En , le Lisa 2/10 fut doté d’un émulateur Macintosh et renommé en Macintosh XL.

White Ship

The White Ship (French: la Blanche-Nef) was a vessel that sank in the English Channel near the Normandy coast off Barfleur, on 25 November 1120. Only one of those aboard survived. Those who drowned included William Adelin, the only legitimate son and heir of King Henry I of England, half-sister Matilda, and his half-brother Richard. William Adelin’s death led to a succession crisis and a period of civil war in England known as the Anarchy.

The White Ship was a newly refitted vessel captained by Thomas FitzStephen, whose father Stephen FitzAirard had been captain of the ship Mora for William the Conqueror when he invaded England in 1066. Thomas offered his ship to Henry I of England to use it to return to England from Barfleur in Normandy. Henry had already made other arrangements, but allowed many in his retinue to take the White Ship, including his heir, William Adelin; his illegitimate son Richard of Lincoln; his illegitimate daughter Matilda FitzRoy, Countess of Perche; and many other nobles. According to chronicler Orderic Vitalis, the crew asked William Adelin for wine and he supplied it to them in great abundance. By the time the ship was ready to leave there were about 300 people on board although some had disembarked before the ship sailed due to the excessive drinking.

The ship’s captain, Thomas FitzStephen, was ordered by the revellers to overtake the king’s ship, which had already sailed. The White Ship was fast, of the best construction and had recently been fitted with new materials, which made the captain and crew confident they could reach England first. But when it set off in the dark, its port side struck a submerged rock called Quillebœuf, and the ship quickly capsized. William Adelin got into a small boat and could have escaped but turned back to try to rescue his half-sister, Matilda, when he heard her cries for help. His boat was swamped by others trying to save themselves, and William drowned along with them. According to Orderic Vitalis, only two survived by clinging to the rock that night. One was Behold, a butcher from Rouen; the second was Geoffrey de l’agile, who eventually drowned. The chronicler further claimed that when Thomas FitzStephen came to the surface after the sinking and learned that William Adelin had not survived, he let himself drown rather than face the King.

One legend holds that the ship was doomed because priests were not allowed to board it in the customary manner. For a complete list of those who did or did not travel on the White Ship, see Victims of the White Ship Disaster.

A direct result of William Adelin’s death was the period known as the Anarchy. The White Ship disaster had left Henry I with only one legitimate child, a second daughter named Matilda. Although Henry I had forced his barons to swear an oath to support Matilda as his heir on several occasions, a woman had never ruled in England in her own right. Matilda was also unpopular because she was married to Geoffrey V, Count of Anjou, a traditional enemy of England’s Norman nobles. Upon Henry’s death in 1135, the English barons were reluctant to accept Matilda as queen Regnant.

One of Henry I’s male relatives, Stephen of Blois, the king’s nephew by his sister Adela, usurped Matilda as well as his older brothers William and Theobald to become king. Stephen had allegedly planned to travel on the White Ship but had disembarked just before it sailed; Orderic Vitalis attributes this to a sudden bout of diarrhoea.

After Henry I’s death, Matilda and her husband Geoffrey of Anjou, the founder of the Plantagenet dynasty, launched a long and devastating war against Stephen and his allies for control of the English throne. The Anarchy dragged from 1135 to 1153 with devastating effect, especially in southern England.

Contemporary historian William of Malmesbury wrote:

„Here also perished with William, Richard, another of the King’s sons, whom a woman without rank had borne him, before his accession, a brave youth, and dear to his father from his obedience; Richard d’Avranches, second Earl of Chester, and his brother Otheur; Geoffrey Ridel; Walter of Everci; Geoffrey, archdeacon of Hereford; the Countess of Chester; the king’s niece Lucia-Mahaut of Blois; and many others … No ship ever brought so much misery to England.“

Ballonerbse

Ballonerbse (Lessertia frutescens)

Die Ballonerbse (Lessertia frutescens, Syn.: Colutea frutescens L., Sutherlandia frutescens (L.) R. Br.), ist eine Pflanzenart aus der Unterfamilie Schmetterlingsblütler (Faboideae) in der Familie der Hülsenfrüchtler (Fabaceae, Leguminosae).

Es ist eine traditionelle südafrikanische Heilpflanze, die in den letzten Jahren aufgrund ihres erfolgreichen Einsatzes als Tonikum bei AIDS- und Krebspatienten ein zunehmendes wissenschaftliches und öffentliches Interesse weckt.

Bei Lessertia frutescens handelt es sich um einen immergrünen Halbstrauch der Wuchshöhen von bis zu 1 m erreicht, der ausschließlich in den Wüsten des südlichen Afrikas (Südafrika, Namibia, Botswana) verbreitet ist. Die schmalen, leicht behaarten, silbrig erscheinenden Fiederblätter und die auffälligen roten Schmetterlingsblüten, in zahlreichen Büscheln angeordnet, weisen auf die Zugehörigkeit zur Familie der Hülsenfrüchtler hin. An den ballonartig aufgeblasenen, rot überlaufenen Fruchthülsen ist die Pflanze leicht zu erkennen. Lessertia ist eine Pionierpflanze, d. h., sie kann extreme Bedingungen ertragen und wächst als erste Art an Stellen, wo noch keine andere Pflanzen gedeihen können. Dringen andere Pflanzenarten in diese Gebiete vor, verschwindet die Art.

Die Einheimischen nutzen diese Art schon seit Jahrhunderten als vielfältig einsetzbares Heilmittel. Diese Pflanzenart wird von traditionellen Heilern zur Stärkung des körpereigenen Abwehrsystems bei den verschiedensten Krankheiten eingesetzt. So nennt das Volk der Sotho die Pflanze Lerumo-lamadi – „Speer des Blutes“, weil Sutherlandia das Blut reinigen und so den Körper kräftigen soll. Cancer-Bush (auf deutsch: Krebsbusch, auf Africaans: kankerbos) ist ein anderer Name, unter dem die Pflanze in Südafrika bekannt ist. Auch während der Grippeepidemie 1918 wurde die Pflanze eingesetzt und wird seitdem von dem Volk der Zulu Unwele genannt – „die wunderbare Medizin“.

Als Hauptinhaltsstoffe enthält Sutherlandia zahlreiche Aminosäuren, wie z. B. L-Canavanin, daneben D-Pinitol und Gamma-Aminobuttersäure (GABA), Saponine, Phenole, Tannine, Herzglykoside und mehrere Flavonoide. L-Canavanin, eine nichtproteinogene Aminosäure, fungiert als ein L-Arginin-Antagonist, verringert die Aufnahme essentieller Aminosäuren aus dem Darm und stört die Proteinbiosynthese. Die Zusammensetzung der Ballonerbsenzubereitungen unterliegt starken Variationen, die von genetischen Unterschieden, Anbauort, Jahreszeit, Erntemethode, verwendeten Pflanzenteilen und Verarbeitungsverfahren abhängen.

Gemäß den Richtlinien der Weltgesundheitsorganisation für die Bewertung pflanzlicher Arzneimittel wird die Droge als sicher eingestuft, da die Geschichte der sicheren Anwendung in Südafrika weit in die Vergangenheit zurückreicht. Es sind keine schweren unerwünschten Nebenwirkungen dokumentiert. Es existieren lediglich vereinzelte Berichte über einen leichten diuretischen Effekt, Durchfall, Verstopfung und trockene Mundschleimhaut nach Einnahme von Sutherlandia. L-Canavanine kann an Stelle von Arginin in Proteine eingebaut werden, was bei längerer Anwendung zu Autoimmunkrankheiten führen kann. So kann ein Lupus erythematodes auftreten. Darüber hinaus gibt es Einzelberichte über Fehlbildungen und Fehlgeburten.

Tifton (soil)

Tifton soil is the official state soil of the state of Georgia.

A typical Tifton soil profile consists of an 11 inches (280 mm) topsoil of dark grayish brown loamy sand. The subsoil extends to about 65 inches, strong brown fine sandy loam to 22 inches; yellowish brown sandy clay loam to 40 inches; yellowish brown mottled, sandy clay loam to 60 inches, and strong brown, mottled sandy clay to 65 inches. Two distinctive features of the Tifton soil profile are the presence of more than 5 percent ironstone nodules in the upper part of the soil and more than 5 percent plinthite in the lower part of the soil.

Tifton soils are on nearly level to gently sloping uplands of the Southern Coastal Plain. They formed in loamy sediments of marine origin. Tifton soils are among the most agriculturally important soils in the state. Twenty-seven percent of Georgia’s prime farmland is on Tifton soils, more than twice as much as any other soil series. Cotton, peanuts, soybeans, and corn are the principal crops grown on these soils.

Diócesis de Chosica

La Diócesis de Chosica (en latín: Dioecesis Chosicanus) es una jurisdicción eclesiástica de la Iglesia Católica en el Perú, con sede en Chosica, y hace parte de la provincia eclesiástica de Lima.

La diócesis se formó en 1996 por el papa san Juan Pablo II como Diócesis de Chosica.

El actual obispo, monseñor Norbert Klemens Strotmann Hoppe, M.S.C. , fue nombrado por el papa Juan Pablo II el 11 de enero de 1997. La sede titular del obispo es la Catedral de San Andrés de Huaycán.

La diócesis cuenta en el año 2013 con 30 parroquias, abarca unos 3 418 km² en los que habitan 1 931 000 personas, de las cuales 1 706 000 son católicas, o sea el 88,3% de la población, siendo atendidos por 131 sacerdotes.

El 14 de diciembre de 1996 el papa san Juan Pablo II erigió la diócesis de Chosica con territorio desmenbrado de la arquidiócesis de Lima, siendo reconocida por el Estado en 1997. El 22 de marzo de 2000 se fundó el Seminario Mayor „San Martín de Porres“. Al año siguiente, el 6 de julio de 2001 la Sagrada Congregación de los Obispos agregó el territorio de cuatro parroquias pertenecientes a la prelatura territorial de Yauyos.

La diócesis de Chosica es dirigida por el obispo de Chosica y un obispo auxiliar, que es el vicario general de Chosica, que ayuda en la administración como parte de la curia diócesana.

Monseñor Norbert Strotmann Hoppe, M.S.C., actual obispo diócesano, fue nombrado por el papa san Juan Pablo II el 11 de enero de 1997, siendo anteriormente nombrado el 14 de diciembre de 1996 como administrador apostólico de Chosica.

Actualmente se desempeña como obispo auxiliar de la diócesis el prelado Arthur Joseph Colgan, C.S.C. Monseñor Athur Colgan fue nombrado obispo auxiliar de Chosica por el papa Francisco el 13 de octubre de 2015 como titular de Ampora recibiendo la ordenación episcopal el 12 de diciembre de 2015, siendo su consagrador principal el obispo Norbert Strotmann Hoppe, M.S.C. en la Catedral de San Andrés de Huaycán.

La diocesis fue erigida el 14 de diciembre de 1996 por el papa san Juan Pablo II como Diócesis de Chosica. La sede episcopal de Chosica ha sido gobernada por un prelado.

Está ubicada en el centro-oeste del Perú, en la provincia metropolitana de Lima. Abarca los distritos civiles de San Juan de Lurigancho, Santa Anita, Ate, Chaclacayo y Chosica. Limita al suroeste con la sede metropolitana de Lima, al oeste con la diócesis de Carabayllo, al norte con la diócesis de Huacho y al este con la prelatura territorial de Yauyos.

La diócesis de Chosica para su organización interna y la provisión del servicio pastoral, se divide en cuatro vicarias, que integran parroquias. Cada vicaria está a cargo de un vicario, siendo el coordinador en su circunscripción. Además, cada vicario funge a la vez como párroco de la parroquia sede de su vicaria.

Como parte de su compromiso y misión, la educación ha sido una prioridad, ofreciendo una formación sacerdotal como también una profundización en los conocimientos de las ciencias sacras.

Liste der Kulturdenkmale in Schwabstedt

In der Liste der Kulturdenkmale in Schwabstedt sind alle Kulturdenkmale der schleswig-holsteinischen Gemeinde Schwabstedt (Kreis Nordfriesland) und ihrer Ortsteile aufgelistet (Stand: 2015).

Achtrup | Ahrenshöft | Ahrenviöl | Ahrenviölfeld | Alkersum | Almdorf | Arlewatt | Aventoft | Bargum | Behrendorf | Bohmstedt | Bondelum | Bordelum | Borgsum | Bosbüll | Braderup | Bramstedtlund | Bredstedt | Breklum | Dagebüll | Drage | Drelsdorf | Dunsum | Elisabeth-Sophien-Koog | Ellhöft | Emmelsbüll-Horsbüll | Enge-Sande | Fresendelf | Friedrich-Wilhelm-Lübke-Koog | Friedrichstadt | Galmsbüll | Garding | Garding, Kirchspiel | Goldebek | Goldelund | Gröde | Grothusenkoog | Hallig Hooge | Haselund | Hattstedt | Hattstedtermarsch | Högel | Holm | Hörnum (Sylt) | Horstedt | Hude | Humptrup | Husum | Immenstedt | Joldelund | Kampen (Sylt) | Karlum | Katharinenheerd | Klanxbüll | Klixbüll | Koldenbüttel | Kolkerheide | Kotzenbüll | Ladelund | Langeneß | Langenhorn | Leck | Lexgaard | List auf Sylt | Löwenstedt | Lütjenholm | Midlum | Mildstedt | Nebel | Neukirchen | Nieblum | Niebüll | Norddorf auf Amrum | Norderfriedrichskoog | Nordstrand | Norstedt | Ockholm | Oevenum | Oldenswort | Oldersbek | Olderup | Oldsum | Ostenfeld (Husum) | Oster-Ohrstedt | Osterhever | Pellworm | Poppenbüll | Ramstedt | Rantrum | Reußenköge | Risum-Lindholm | Rodenäs | Sankt Peter-Ording | Schwabstedt | Schwesing | Seeth | Simonsberg | Sollwitt | Sönnebüll | Sprakebüll | Stadum | Stedesand | Struckum | Süderende | Süderhöft | Süderlügum | Südermarsch | Sylt | Tating | Tetenbüll | Tinningstedt | Tönning | Tümlauer-Koog | Uelvesbüll | Uphusum | Utersum | Viöl | Vollerwiek | Vollstedt | Welt | Wenningstedt-Braderup (Sylt) | Wester-Ohrstedt | Westerhever | Westre | Winnert | Wisch | Witsum | Wittbek | Wittdün auf Amrum | Witzwort | Wobbenbüll | Wrixum | Wyk auf Föhr

Bob Woodward

Robert Upshur „Bob” Woodward (ur. 26 marca 1943 w Geneva) – jeden z najbardziej znanych dziennikarzy w Stanach Zjednoczonych, głównie dzięki jego wkładowi w ujawnienie afery Watergate, czego dokonał we współpracy z Carlem Bernsteinem, w czasie gdy byli dziennikarzami „Washington Post”. Napisał dwanaście książek publicystycznych i zdobył dwie Nagrody Pulitzera.

Woodward urodził się w rodzinie sędziego, Alfreda E. Woodwarda. Studiował na Uniwersytecie Yale dzięki stypendium przyznanemu przez Korpus Treningowy Oficerów Rezerwy Marynarki Wojennej (Naval Reserve Officers Training Corps). W 1965 ukończył studia z dyplomem licencjata. Następnie przez pięć lat służył jako oficer łącznikowy w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. W 1970, po odejściu z wojska w randze porucznika studiował na George Washington University, uzyskując magisterim. Poza tym pracował dorywczo w Waszyngtonie jako wolontariusz w biurze republikańskiego kongresmena Johna Erlenborna, reprezentującego jego rodzinny stan – Illinois.

Po zwolnieniu ze służby w US Navy próbował zatrudnić się jako reporter w „Washington Post”. Wydawca gazety, Harry Rosenfeld, zatrudnił go na dwutygodniowy okres próbny, którego jednak nie ukończył pomyślnie z powodu całkowitego braku doświadczenia dziennikarskiego. Nie stracił jednak zainteresowania pracą reporterską i został zatrudniony w gazecie „Montgomery Sentinel”. Po roku praktyki w „Sentinelu” dołączył w sierpniu 1971 do redakcji „Washington Post”.

Wraz z kolegą, Carlem Bernsteinem, został oddelegowany do prowadzenia śledztwa dziennikarskiego w sprawie włamania z 17 czerwca 1972 do siedziby głównej Narodowego Komitetu Demokratów w waszyngtońskim kompleksie biurowym o nazwie: „Watergate”. Ich praca, prowadzona pod nadzorem redaktora naczelnego, Bena Bradlee, doprowadziła do ujawnienia ogromnej liczby nieczystych zagrywek ze strony Komitetu Reelekcji prezydenta Richarda Nixona. Ich książka na temat tej afery, Wszyscy ludzie prezydenta (1974), stała się bestsellerem, a następnie została zekranizowana. Film z 1976 z udziałem Roberta Redforda w roli Woodwarda i Dustina Hoffmana jako Bernsteina przyniósł sławę dziennikarzom i wywołał falę zainteresowania dziennikarstwem śledczym.

Książka i film przyczyniły się także do powstania jednej z największych waszyngtońskich tajemnic: pojawiła się postać tajemniczego informatora Woodwarda, nazywanego „Głębokim Gardłem” (taki tytuł nosił popularny w tamtym okresie film pornograficzny). Woodward postanowił chronić tożsamość informatora aż do jego śmierci lub zgody na ujawnienie. Przez ponad trzydzieści lat jedynymi osobami znającymi jego tożsamość byli Woodward, Bernstein i Bradlee. Dopiero w maju 2005 w wywiadzie dla „Vanity Fair” informator ujawnił się jako były zastępca dyrektora FBI W. Mark Felt. Woodward potwierdził jego tożsamość.

Woodward kontynuował pisanie książek i reportaży dla „Washington Post”, przejmując jednocześnie obowiązki zastępcy wydawcy gazety. Skupił się na pisaniu o sprawach prezydenckich, wywiadowczych, opisywaniu działalności takich instytucji, jak Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych, Pentagon, Rezerwa Federalna. Napisał także książkę Wired na temat narkotykowej kultury Hollywood i śmierci aktora Johna Belushiego.

W serii artykułów ze stycznia 2002 wraz z Danem Balzem opisał wydarzenia z Camp David w następstwie ataków z 11 września 2001 (wspominali o koncepcji Worldwide Attack Matrix).

Czterokrotnie przeprowadzał wywiady z George’em W. Bushem, które łącznie przyniosły ponad siedem godzin nagrań. Na ich podstawie napisał książki Bush at War (2002; wyd. pol. Wojna Busha, Magnum 2003) oraz Plan of Attack (2004; wyd. pol. Plan ataku, Magnum, 2004) będące sprawozdaniami z prezydentury Busha i zawierające opis planów odpowiedzi Białego Domu na ataki z 11 września oraz wojen w Afganistanie i Iraku. Natomiast w książce The Secret Man opisał swoje relacje z Markiem Feltem.

14 listopada 2005 Woodward złożył dwugodzinne zeznania przed specjalnym prokuratorem Patrickiem Fitzgeraldem badającym sprawę Valerie Plame, agentki CIA, której tożsamość została ujawniona 14 lipca 2003 przez współpracownika wiceprezydenta Dicka Cheneya – Lewisa „Scootera” Libby’ego, w następstwie opublikowania przez jej męża, Josepha C. Wilsona, informacji, że atak na Irak był podjęty na podstawie fałszywej przesłanki o broni masowego rażenia. Sprawozdanie z przesłuchania znalazło się w wydaniu „Washington Post” z 19 listopada 2005.

Dorfkirche Rehmen

Die evangelische Dorfkirche Rehmen steht im Ortsteil Rehmen der Gemeinde Oppurg im Saale-Orla-Kreis in Thüringen.

Mit dem urkundlich nachgewiesenen Datum 1786 dürfte die Erneuerung des um das 15. Jahrhundert bereits bestehenden Gotteshauses gemeint sein. Im Gotteshaus stehen Figuren aus dem 15. Jahrhundert. Der Altartisch wurde versetzt, die Sicht auf die Figuren zu ermöglichen. Das Kruzifix und zwei weitere Figuren aus dem 15. Jahrhundert sind abhandengekommen.

Das Kirchenschiff ist ein rechteckiger Saalbau mit dem Dachreiter über dem Altar. Im von einer Stuckdecke überspannten Saal befindet sich der bekrönte Altar mit Tetragramm umgeben vom Strahlenkranz mit zwei Gebotstafeln unter der Kanzeldecke. Eine Taufe und zwei Emporen in Hufeisenform zählen zur Ausstattung.

An der Westseite befindet sich die Orgel mit geschmückten Brüstungsfeldern von 1767.

Zwei Glocken aus dem Jahr 1867 aus der Glockengießerei in Apolda befinden sich im Turm. Eine Mauer umgibt den Friedhof.

Koordinaten:

Rex Mays

Rex Houston Mays, Jr. (March 10, 1913 – November 6, 1949) is a former AAA Championship Car race driver from Riverside, California. He was a two-time AAA champion and won 8 points-scoring races.

He made his Indianapolis 500 debut in 1934 and won the pole in 1935, 1936, and again in 1940 and finished second, he returned the next year and finished second again. Mays won the AAA National Championship in 1940 and 1941. However, World War II suspended racing until 1946, denying Mays of what likely would have been the peak of his career. After the war, Mays again won the Indy pole in 1948 but was knocked out by a mechanical problem.

He was killed at the age of 36 in a crash during the only Champ Car race held at Del Mar Fairgrounds race track in Del Mar, California in November 1949. In this accident, Mays swerved to miss a car that had crashed in front of him. His car went out of control and flipped, throwing Mays to the track surface, where he was hit by a trailing car.

In a race at Milwaukee, a fellow driver, Duke Dinsmore, was thrown from his car during an incident in the south turn. Rex Mays was leading the race and saw Dinsmore’s body lying in the middle of the south turn. Rex spun his car into the wall, got out of the car, and pulled the unconscious Duke Dinsmore to safety. Because of his selfless heroic action, the June race at the Milwaukee Mile was named the „Rex Mays Classic“ (from 1950 to 1987).

In addition, the road racing course just outside his hometown of Riverside held, from 1967 to 1969, a 300-mile Indianapolis-car event called the Rex Mays 300.

Konstnärshuset

Konstnärshuset (literally Artists‘ House) is a building in central Stockholm, Sweden, which is owned by the Swedish Artists Association and is used as an art gallery.

Built in the Moorish style in 1898, the building houses a collection of fine art. Carl Larsson (1853–1919) was the first chairman of the Artists Association which owns the building.

Designed by Ludvig Peterson, the building was completed in 1898. The facade overlooking the street is finished in Portland limestone with intricate details, including wall openings, a crowning balustrade, clover-leafed windows and mosaics. The architecture is inspired by Italian and Spanish trends from the 16th century. The interior includes the entrance hall, a staircase and the richly stuccoed exhibition hall. The restaurant area consists of a dining room, a bar, and a banqueting hall decorated with wall paintings from a renovation in 1931. The entire building is decorated by the works of celebrated artists and craftsmen.

Coordinates: